Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2011

στη γειτονιά μου

photo by lampros anestis


Πίσω στην γειτονιά μου,
τότε που χτυπούσα
δυνατά την πόρτα 
 φεύγοντας
Οι μάνες στα μπαλκόνια
έπιναν καφέ
με τυλιγμένο μαλλί
και κλαδωτές ρόμπες

Πίσω στη γειτονιά μου
με τα τσόφλια 
απ' τα σπόρια
στο δρόμο
 Τα μανταλάκια
στις ρόδες
των ποδηλάτων
να ακούγονται σα μουσική
στις αλάνες

Για λίγο ας γυρνούσα
 επισκέπτης κρυφός,
των αναμνήσεων
λαθρεπιβάτης
Να σταθώ για λίγο
με κείνο το ξεχασμένο
χαμόγελο
Να μυρίσω 
της νιότης την δροσιά
Κι ύστερα ας φύγω,
κρυφά σαν όνειρο
με το παλιό μου
ποδήλατο


2 σχόλια:

Phivos Nicolaides είπε...

Πάντα ή σχεδόν πάντα το 'εξιδανικευμένο' παρελθόν, παρουσιάζεται όμορφο, όσες δυσκολίες ή ταλαιπωρίες και να είχε.

AlexMil είπε...

Νοσταλγία,
τις περισσότερες φορές είναι τόσο οδυνηρή που μόνο τα δάκρυα την απαλύνουν.
Οικίες εικόνες που τις ζωγραφίζεις μέσα από τους στίχους σου.

τα λέμε