Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2011

στη γειτονιά μου....

photo by lampros anestis


Πίσω στην γειτονιά μου,
τότε που χτύπαγα
δυνατά την πόρτα 
 φεύγοντας
Οι μάνες στα μπαλκόνια
έπιναν καφέ
με τυλιγμένο μαλλί
και κλαδωτές ρόμπες
Τότε
Πίσω στη γειτονιά μου
με τα τσόφλια 
απ' τα σπόρια
στο δρόμο
 Τα μανταλάκια
στις ρόδες
των ποδηλάτων
να ακούγονται σα μουσική
Για λίγο  να γυρνούσα
σαν παιδί
σαν επισκέπτης κρυφός
των αναμνήσεων
λαθρεπιβάτης
Να σταθώ για λίγο
με κείνο το ξεχασμένο
χαμόγελο
Να μυρίσω 
αλάνα κι χώμα
Κι ύστερα ας φύγω
κρυφά σαν όνειρο
με το παλιό μου
ποδήλατο


2 σχόλια:

Phivos Nicolaides είπε...

Πάντα ή σχεδόν πάντα το 'εξιδανικευμένο' παρελθόν, παρουσιάζεται όμορφο, όσες δυσκολίες ή ταλαιπωρίες και να είχε.

AlexMil είπε...

Νοσταλγία,
τις περισσότερες φορές είναι τόσο οδυνηρή που μόνο τα δάκρυα την απαλύνουν.
Οικίες εικόνες που τις ζωγραφίζεις μέσα από τους στίχους σου.

τα λέμε