Σάββατο, 25 Ιανουαρίου 2020

Όλα δήθεν


Άνθρωποι βασιλεύουν
μες την ανυπαρξία τους
αγοράζοντας και πουλώντας
τις ψυχές τους,
παραμυθιάζονται

Ακούραστοι
μοχθούν
και λογαριάζουν,
μετράνε το τόσο,
το πόσο, και το τίποτα

Χαμένες σκιές
πίσω από στολισμένες ζωές
αποκαλύπτονται
στο πρώτο φως της αλήθειας
ουρλιάζοντας ευτυχία








Κυριακή, 19 Ιανουαρίου 2020

Χωρίς τίτλο



Οι μέρες περνούν
Χωρίς να παίρνω ανάσα
Ένας συνεχόμενος πνιγμός
Χωρίς τέλος

Σωπαίνω αδιάφορη
Κλείνοντας τα μάτια
Χτίζοντας τείχη
Γκρεμίζοντας αντοχές
Αν είχα κάτι εύθραυστο
Θα είχε σπάσει

Οι μέρες περνούν
Χωρίς απογεύματα
Ένα ατελείωτο ξημέρωμα
Ένας μικρός θάνατος
Κι όλα συνεχίζουν
Κι όλα κυλούν ρυθμικά

Ποιος ο λόγος να κρατάω
Σημειώσεις ;

Τρίτη, 9 Οκτωβρίου 2018

δοξάστε




μαθήματα αξιοπρέπειας
με πτυχίο μια μούντζα 
δίνονται από θορυβώδεις ανθρώπους
με σιωπηλό μυαλό

χειροκροτούν οι απανταχού
καλοθελητές 
ακόλουθοι της απαστράπτουσας μιζέριας

δοξάστε


Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2018

εν όψει του χειμώνα ...


Red Cape (Madame Monet)1870
CLAUDE MONET


γράφω μέρες ,
σε άδειες σελίδες
γεμίζω με λέξεις 
τις σκέψεις  

μετράω τον καιρό
τις χαμένες ώρες
ακολουθώντας το μηδέν
ενός λεπτοδείκτη 

συγχωρώ και συχωριέμαι
εν όψει του χειμώνα 
που έρχεται σφοδρός
καταπάνω μου  

δικαιολογίες και ελαφρυντικά
μπήκαν στην μπάντα
δεν αντέχω πια τα λόγια
μεγάλωσα επιτέλους


Κυριακή, 21 Μαΐου 2017

( Τα Χαϊκού της άνοιξης )




"Γράφω στιχάκια 
λες και θα ξεφύγω
από την άνοιξη"

"Θύμωσε ο Απρίλης

φοβάμαι μην πληγώσει

το γιασεμί "

"Ο δυνατός άνεμος 
πέρασε μέσα 
απ' τους πανσέδες"

"Το βράδυ θα έχει κρύο
φυλάξου
από την άνοιξη "

"Τα γεράνια έγειραν,
τα γεράνια κοιτούν
την θάλασσα"

"Η μελαγχολία της άνοιξης
μυρίζει 
καλοκαίρι "

το χαϊκού της βροχής



βλέπω ανθρώπους στεγνούς
λυπάμαι αυτούς 
που δεν βράχηκαν ποτέ.

Πέμπτη, 9 Μαρτίου 2017

ήταν ο Μάρτης


ήταν ο Μάρτης
που βιάστηκε
να έρθει,
με βρήκε απροετοίμαστη
να σκαλίζω
το παγωμένο χώμα

οι γλάστρες ξεψύχισαν
στο μεγάλο χειμώνα
κι ακόμα βρέχει
κρύο και υγρασία

στο σπίτι
πήρα τουλίπες
να τον ξεγελάσω
κι οι αμυγδαλιές
ανθίζουν, οι άμυαλες

ήταν ο Μάρτης
που βιάστηκε
να φέρει την άνοιξη 
όταν όλα ακόμα 
μυρίζουν χειμώνα











Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2016

στο παράθυρο της κουζίνας.....



περίμενε εκεί 
πίσω απ' το παράθυρο
της κουζίνας
με την ποδιά 
δεμένη ακόμα
στη μέση της

κοίταζε τα χέρια της 
και περίμενε

θα βγάλει δροσιά 
απόψε
μυρίζει θάλασσα
η γειτονιά
θάλασσα και πεύκο

κοίταζε την ποδιά
και περίμενε

κάτω στο πάτωμα
μια ρόγα από σταφύλι 
δίπλα στο πόδι της καρέκλας
σα να φύτρωσε 
απ΄το πουθενά

κοίταζε απέναντι
και περίμενε

εκεί δίπλα στο παράθυρο
σκοτείνιασε η μέρα
γέμισαν σκιές τα χέρια,
τα μάτια, η καρδιά

έλυσε την ποδιά 
και σηκώθηκε
ίσως αύριο...  







ανώφελα...


καμιά φορά σκέφτομαι
τ' ανώφελα 
τα χωρίς λόγο

λογική μηδέν
χαράμι ο χρόνος
σε ανάξιες σκέψεις

καμιά φορά βασανίζομαι
στ' ανείπωτα
τα χωρίς λέξεις

αποτέλεσμα ουδέν
σκορπάει η ζωή
σε θεωρίες

ποιο το όφελος;
πέντε στιχάκια 
το πολύ έξι.



προσδοκίες....

ακούω την μπόρα
λίγες στάλες
σκόρπιες
στο μπαλκόνι,
δυο μετρημένες
στην γλάστρα με τον δυόσμο

μυρωδιές

ακούω την αστραπή,
στο βάθος
ο ουρανός μαύρος,
στέλνει ένα δροσερό αεράκι
που μπαίνει απ' τις γρίλιες
και χαϊδεύει το πρόσωπο μου

αισθήσεις

ακούω τη βροχή
πλησιάζει και σκάει
στα πλακάκια βγάζοντας καπνό
ανεμίζουν τα φύλλα διψασμένα
κι ο ουρανός αναποφάσιστος
με τυραννά 

προσδοκίες