Φωτο: ΑΠΕ-ΜΠΕ/EPA/MOHAMMED SABER

Ήταν ο μήνας τέτοιος.

Γεμάτος θυμό και θλίψη.

Γεμάτος απώλειες.

Ποιος ο λόγος να μπει ο Νοέμβρης;

Θα μετρήσει πόντο πόντο 

τις δυστυχίες του κόσμου

και θα γράψει δυο τρεις αράδες

παρηγοριάς.

Δεν θα τα χαλάσουμε στη σούμα.

Πάντα στην πληρωμή τέλος του μήνα ζητάμε σκόντο λίγες κουβέντες ανθρωπιάς.

Γράψε λοιπόν στο τεφτέρι

με τα χρωστούμενα 

για τις νύχτες που κλαίνε 

τα παιδιά 

κι όταν γεμίσει δάκρυα

στείλτο πεσκέσι στο Θεό

και ρώτα τον που είναι!

Όλοι έχουν κάτι να πουν.Κάπου ανάμεσα στα δελτία ειδήσεων και στα σήριαλ φιλοσοφούμε.

Ταράζουμε για λίγα λεπτά το μυαλό μας και μετά κουρασμένοι ξεπέφτουμε στο πρώτο δεκανίκι που θα μας πετάξουν.

Ζητωκραυγάζουν οι φθηνές κόπιες του διαδικτύου μοιράζοντας χαμόγελα ποτισμένα επιτυχία.

Ανάθεμα με κι αν κατάλαβα πόσο γελοία και θλιβερή έγινε η ζωή που ονειρευτήκαμε κάπου εκεί στα δεκάξι, κάνοντας τράκα και καπνίζοντας κρυφά ένα Old Navy Παπαστράτος.

Δεν υπάρχει ούτε μια στάλα

παράθυρο να κοιτάξω

το αύριο.

Βαριές κουρτίνες έντυσαν

τις σκέψεις μου

και πολεμάω έναν μαύρο ουρανό.

Όλα με προσπερνούν

όλα με αποφεύγουν.

Δεν ξέρω τι θα κοστίσει

αυτή η σιωπή

δεν ξέρω αν μπορώ να την πληρώσω .

Πρόσωπα αδιάφορα γρατσουνάνε 

την ψυχή μου,

μεθώντας στην υγειά μου 

πίνουν το αίμα μου.

Βραχάσι

 

Να ξυπνάω κάθε πρωί και να βγαίνω στο σεργιάνι 

έχοντας δικό μου ένα ξύλινο παράθυρο 

με βασιλικό στο περβάζι 

κι ένα σιδερένιο μπαλκόνι να τινάζω τις πίκρες μου 

με θέα την Κρήτη 

Βραχάσι.

Ένα αντίο που δεν είπα.

Έπρεπε να πω ένα αντίο αλλά δεν μπόρεσα.

Στάθηκα στην άκρη χωρίς να ξέρω που να κοιτάξω 

Στον ουρανό ή στη γη ;

Οι άνθρωποι σκληραίνουν

μπρος στο θάνατο

ενώ θα έπρεπε να μαλακώνουν.

Ίσως το κλάμα να είναι μια μορφή

ενδοφλέβιας παρηγοριάς.

Ίσως πάλι να είναι μια παρενέργεια σκληρότητας. 

Ίσως μια πρόβα για τον επόμενο αποχωρισμό.

Μπαλώματα παντού στη ζωή 

μια συνεχής υπό διάλυση καρδιά

κάποια στιγμή φτάνει στο τέρμα

Άκουσα πως είπαν ότι τελεί υπό κατεδάφιση

λόγω αυθαίρετης κατασκευής .

Παλιάνθρωποι .

Τώρα παντού χαλάσματα.

 

Χλωμές οι ελπίδες

παλεύουν 

να φωτίσουν

τον κόσμο μου.

Λίγα λόγια για τα όνειρα.

Πωλούνται όνειρα

προς μεταποίηση

Πρόθυμα να συμβιβαστούν

σε αρρωστημένα δήθεν

Ανθεκτικά σε ερωτικούς θανάτους

σχεδόν αμεταχείριστα

συνοδεύονται με εγγύηση

αντικατάστασης

Πληροφορίες εντός!

δοξάστε

μαθήματα αξιοπρέπειας

με πτυχίο μια μούντζα 

δίνονται από θορυβώδεις ανθρώπους

με σιωπηλό μυαλό

χειροκροτούν οι απανταχού

καλοθελητές 

ακόλουθοι της απαστράπτουσας μιζέριας

δοξάστε

εν όψει του χειμώνα ...

Red Cape (Madame Monet)1870
CLAUDE MONET


γράφω μέρες ,

σε άδειες σελίδες

γεμίζω με λέξεις 

τις σκέψεις  

μετράω τον καιρό

τις χαμένες ώρες

ακολουθώντας το μηδέν

ενός λεπτοδείκτη 

συγχωρώ και συχωριέμαι

εν όψει του χειμώνα 

που έρχεται σφοδρός

καταπάνω μου  

δικαιολογίες και ελαφρυντικά

μπήκαν στην μπάντα

δεν αντέχω πια τα λόγια

μεγάλωσα επιτέλους

το χαϊκού της βροχής

βλέπω ανθρώπους στεγνούς
λυπάμαι αυτούς 
που δεν βράχηκαν ποτέ.

στο παράθυρο της κουζίνας.....

περίμενε εκεί 

πίσω απ' το παράθυρο

της κουζίνας

με την ποδιά 

δεμένη ακόμα

στη μέση της

κοίταζε τα χέρια της 

και περίμενε

θα βγάλει δροσιά 

απόψε

μυρίζει θάλασσα

η γειτονιά

θάλασσα και πεύκο

κοίταζε την ποδιά

και περίμενε

κάτω στο πάτωμα

μια ρόγα από σταφύλι 

δίπλα στο πόδι της καρέκλας

σα να φύτρωσε 

απ΄το πουθενά

κοίταζε απέναντι

και περίμενε

εκεί δίπλα στο παράθυρο

σκοτείνιασε η μέρα

γέμισαν σκιές τα χέρια,

τα μάτια, η καρδιά

έλυσε την ποδιά 

και σηκώθηκε

ίσως αύριο...  

ανώφελα...

καμιά φορά σκέφτομαι

τ' ανώφελα 

τα χωρίς λόγο

λογική μηδέν

χαράμι ο χρόνος

σε ανάξιες σκέψεις

καμιά φορά βασανίζομαι

στ' ανείπωτα

τα χωρίς λέξεις

αποτέλεσμα ουδέν

σκορπάει η ζωή

σε θεωρίες

ποιο το όφελος;

πέντε στιχάκια 

το πολύ έξι.

προσδοκίες....

ακούω την μπόρα
λίγες στάλες
σκόρπιες
στο μπαλκόνι,
δυο μετρημένες
στην γλάστρα με τον δυόσμο

μυρωδιές

ακούω την αστραπή,
στο βάθος
ο ουρανός μαύρος,
στέλνει ένα δροσερό αεράκι
που μπαίνει απ' τις γρίλιες
και χαϊδεύει το πρόσωπο μου

αισθήσεις

ακούω τη βροχή
πλησιάζει και σκάει
στα πλακάκια βγάζοντας καπνό
ανεμίζουν τα φύλλα διψασμένα
κι ο ουρανός αναποφάσιστος
με τυραννά 

προσδοκίες 

καλοκαίρι ...

κι ύστερα ήρθε το δειλινό

και έβαψε την θάλασσα 

κόκκινη

κι όταν ρώτησε

πως γίνεται αυτό

της είπαν 

ο ήλιος 

κόκκινη θάλασσα

 πορτοκαλί ουρανός

αυτός η ήλιος

τι θαύματα κάνει...

κι ύστερα βάλθηκε 

να μαζεύει κοχύλια

λευκά

κι όταν ρώτησε 

ποιος φτιάχνει τα κοχύλια

της είπαν

η θάλασσα

λευκά κοχύλια

γαλάζιες πέτρες

αυτή η θάλασσα

πόσα μπορεί να φτιάξει....

κι όταν σκοτείνιασε

έκρυψε στην χούφτα της

όλα τα χρώματα

κι όταν την ρώτησαν

τι κρύβει

αυτή απάντησε

"το καλοκαίρι"

πρώτη τ' Αυγούστου...

έπλυνε μια χούφτα σταφύλια 

και βγήκε στην αυλή

με τις παλιές σαγιονάρες

καίει η νύχτα

πρώτη τ' Αυγούστου

το φεγγάρι στη χάση

μυρίζει το νυχτολούλουδο

κάνει ένα θόρυβο

σαν βγάζει το άρωμα του

άκουσε ένα σύκο

να πέφτει

σαν θάνατος 

τέντωσε τα πόδια 

και έγειρε πίσω το κεφάλι

δεν είχε άστρα 

πρώτη τ' Αυγούστου

τα δέντρα μουρμουρίζουν

την νύχτα

Κύπρος 20 Ιουλίου 1974...

Έτρεχε μικρό κορίτσι

μέσα στις βόμβες

με τον Κύπρο

γραπωμένο στο σβέρκο της

να γλιτώσουν.

Κερύνεια

-Φοβάσαι αδερφή;

-Φοβάμαι.

Κρύφτηκαν κάτω απ' τις νεραντζιές,

στις νεραντζιές του Φιλίππου 

μωρά παιδιά,

να μετράνε βόμβες

και φωτιές. 

Κερύνεια

Η μάνα κρατούσε λίγο καρπούζι,

χαλούμι και ψωμί

Ο πατέρας με τα σκεπάσματα

στα χεριά ,

τα αδέρφια τις φωτογραφίες 

σα φυλαχτά.

Και συ αγκαλιά με το μωρό.

Κερύνεια

Αχ και η νύχτα εκείνη

πόσα άστρα χωρούσε θεέ μου!

Άστρα και πυροβολισμούς.

Στην γαλαρία του Μαθιάτη

η Έλλη κλαίγοντας 

μέτρησε

τ' αστέρια 

Αφιερωμένο στην φίλη μου

Έλλη Πανταζή

γεωμετρίες την ώρα του δειλινού

έφυγε ο ήλιος

οι γλάστρες θέλουν πότισμα

στον κάτω όροφο

ακόμα είναι έξω

ακούω ομιλίες

λίγα γέλια

κι απέναντι όλα τα φώτα

αναμμένα σε σχεδιασμό

ένα δεξιά στον πρώτο

ένα αριστερά στον δεύτερο

κενό διαμερισμα

ένα δεξιά στον τρίτο

ένα αριστερά 

και πάλι κενό 

γεωμετρίες την ώρα του δειλινού

κάποια σκυλιά γαβγίζουν

και ξεσηκώνουν το δικό μας

η πόρτα στην αυλή

έμεινε ανοιχτή

και το νυχτολούλουδο

σκορπάει την μυρωδιά του

ξυπόλυτη στο ζεστό μπαλκόνι

να σεργιανώ τον ουρανό

τούτο το καλοκαίρι 

θαρρείς και άργησε 

μα ήρθε

φταίω...

σ΄ένα αβέβαιο κόσμο

που αναρωτιέται συνεχώς

τι έφταιξε

προσπαθώ να φτιάξω

μια σιγουριά

κάτι από μένα

να εμπιστευθώ
κάτι από τον κόσμο
να διαγράψω

χωρίς ασπίδες
φανερώνομαι 

ποιος ο λόγος
να κρυφτώ
μες τα στιχάκια

φταίω

πλήρης....

κι όταν ρωτήθηκε

τι λείπει ακόμα

είπε πως  τίποτα.

όχι και φίλοι....

και είπαν πως είναι φίλοι

σαν τα παιδιά που παίζουν στις κούνιες

και ξέρουν πως δεν θα ξαναβρεθούν

σαν τους επιβάτες του τραίνου

που πιάνουν κουβέντα

κι όταν φτάσουν στον προορισμό τους

ξεχνιούνται

και είπαν πως είναι φίλοι

και το πίστεψαν

σαν δυο άγνωστοι

σ' ένα πάρτι

που ξέμειναν στο άδειο σαλόνι

κι όταν έσβησαν τα φώτα

και τα τραίνα σταμάτησαν

τα παιδιά κρύφτηκαν

και χάθηκαν 

χωρίς αντίο

όχι και φίλοι 

γράψτε λάθος