Σάββατο, 23 Ιουλίου 2016

οι φίλες....



Η Αθηνά άναψε το τσιγάρο , σταύρωσε τα καλλίγραμμα πόδια της και κοίταξε τον κύριο στο απέναντι τραπέζι. Αυτό το άτσαλο κάθισμα με τα πόδια απλωμένα σαν να μην τον χωρούσε ο τόπος ,της ήταν τόσο γνωστά! Έβλεπε μόνο τις πλάτες του και τα γκρίζα αραιωμένα μαλλιά ...σε κάποια στιγμή ο άντρας φώναξε την σερβιτόρα και είδε για λίγο το πρόσωπο του! 
Η καρδιά της σταμάτησε ... αυτός ήταν ! 
Έσβησε το τσιγάρο στο τασάκι ,πέταξε ένα χαρτονόμισμα και σηκώθηκε ζαλισμένη να φύγει. Αυτός ήταν ...



Ήταν καλής οικογενείας η Κατερίνα αλλά αυτό ποτέ δεν το λογάριασε! Τους είχε όλους χεσμένους , μοναχοκόρη με μια μάνα μισότρελη από νωρίς είχε καταλάβει το νόημα της ζωής! Κοντή σχεδόν μικροσκοπική δεν άφησε άντρα για άντρα στα νιάτα της... κοντοπούτανος σωστός που λέγανε και οι φίλες της!
Τώρα στα 80 με προχωρημένο Αλτσχάιμερ κάθονταν στην αγαπημένη της πολυθρόνα και κοίταζε τα δαχτυλίδια στα ξερακιανά της χέρια! Αυτό μου το κανε δώρο ένας βιομήχανος απ' την Πάτρα μονολογούσε όταν ερχόταν στα συγκαλά της... μετά πάλι έπαιρνε το ύφος της παρθένας και έκανε τρεις φορές τον σταυρό της ! Πάντα τρεις φορές ... Η νοσοκόμα μπήκε στο δωμάτιο να της δώσει τα χάπια. Από καιρό είχε βάλει στο μάτι εκείνο το δαχτυλίδι με το μπριγιάν...του βιομηχάνου....



Ήταν εβδομήντα δυο χρονών...άφησε το βιβλίο δίπλα στο τραπεζάκι και κοίταξε απέναντι. Σκοτείνιασε και τα μάτια της δεν την βοηθούσαν πια... κάποιος μιλούσε δυνατά στο τηλέφωνο , μια τηλεόραση αναβόσβηνε από απέναντι κι αυτή παρέμεινε ακίνητη στο μπαλκόνι να ακούει τους ήχους της γειτονιάς. Ο κόσμος δεν άλλαξε σκέφτηκε! Αν κλείσει τα μάτια θα δει τόσα πρόσωπα μπροστά της, τόσα μάτια ξεχασμένα, τόσα χαμόγελα . Μετά από το συννεφόκαμα όλης της μέρας άρχισε να βρέχει στις 6 και μισή ακριβώς . Στον κάτω όροφο μάζευαν τις καρέκλες και τα τραπεζομάντηλα απ το μπαλκόνι! Πάει ο καφές ...
Ούτε κουνήθηκε απ' την θέση της η Μάρθα ...απόμεινε να κοιτάζει την βροχή. Στα πόδια της έφταναν οι στάλες της βροχής που έπεφταν με δύναμη πάνω στα κάγκελα του μπαλκονιού. Πάντα τις απολάμβανε τις καλοκαιρινές μπόρες....από παιδί !
Είχαν αυτή την δροσιά απ΄το βρεγμένο χώμα!
Θυμήθηκε την μάνα της που έλεγε 
" όσο υπάρχει ακόμα χώμα στις γειτονιές όταν βρέχει θα μοσχοβολάει "
Όσο υπάρχει ακόμα χώμα στις γειτονιές ......





Δεν υπάρχουν σχόλια: