facebook-olo-θεωρίες ...(περί έρωτος)

τι λέγαμε;  είχαμε μείνει στα κρυφά και στα απόκρυφα...εκεί που λες μπερδεύεσαι άσχημα....να ένα τραγουδάκι (για μένα το έβαλε) , να τα σχόλια να πηγαινοέρχονται, να τα χαχαχαχχα και τα χιχιχιχιχι τσουπ και η συνομιλία...από κει ξεκινάνε όλα...γιατί άμα φύγεις απ΄τον τοίχο και κατέβεις χαμηλά(εκεί κάτω δεξιά λέω στα πράσινα φωτάκια) καίγεσαι...και μετά δεν μαζεύεσαι....οι περισσότεροι νομίζω μια συνάντηση την έχουνε για να τσεκάρουν κι όλας αν το μωρό τους είναι μωρό ή προχωρημένης σήψης πατάτα ....παρακαλάτε να ναι πατάτα γιατί αν ψιλοβλέπετε το μωρό αρχίζουν τα δύσκολα......είναι αυτή η ανάγκη που έχουν όλοι να αγαπηθούν και να ξανανιώσουν συναισθήματα ξεχασμένα μέσα στην καθημερινότητα....περιμένουν μια αγκαλιά ηλεκτρονική που όμως τους γεμίζει και πέφτουν να κοιμηθούν κάνοντας όνειρα απ την αρχή χαμένα....μη το σοβαρέψω τώρα ας συνεχίσω ....σπίτια χαλάνε που λέτε....το χειρότερο είναι όταν τα παιδιά σε κοιτούν με απορία και ρωτάνε...μάνα τι κάνεις;....τι φίλτρο έχει αυτή η οθόνη αναρωτιέμαι .....αν μπορούσαμε να μπούμε μέσα θα μπαίναμε ...ευτυχώς δεν γίνεται ακόμα αυτό...προς το παρόν τρώμε και κλαίμε μπροστά της....μια φίλη μου είπε πως ερωτεύτηκε πολύ...και να πεις ότι ήταν καμιά που τα θελε...όχι καλέ αλλά έπεσε με τα μούτρα...εκεί να δεις καψούρα...ακόμα να συνέλθει ...αυτός πήγε ήρθε, σκουπίστε τελειώσαμε ...αυτή είδε τον θεό μπάρμπα....για μια καληνύχτα μωρό μου ...για μια αγκαλιά λέει...τώρα αλήθεια ή ψέματα ο έρωτας περνάει μέσα απ΄τα μόντεμ....ίσως  αν γνωρίζονταν κάπου στην πραγματική ζωή να προσπερνούσαν ο ένας τον άλλον....τι περίεργο να ερωτεύεσαι μια εικόνα που έχεις φανταστεί ...όπως όταν ήμασταν παιδιά και κολλούσαμε αφίσες στο δωμάτιο μας...τις κοιτούσαμε και ονειρευόμασταν...τώρα κολλάμε  σε φώτο προφίλ  ...το είπε και το τσιγγανάκι του Σφακιανάκη...αλλά που αυτή... δεν πρόσεχε...που πας κυρά μου ξυπόλυτη στα αγκάθια; 
ακόμα παραμύθια διαβάζεις μου φαίνεται...
οι πιο ψυχροί το κοντρολάρουνε το θέμα καλύτερα ...αυτοί έχουν στόχο και σκοπό και δεν  παραμυθιάζονται εύκολα...χτυπούν και φεύγουν....βρε και καλά κάνουν...παλιά ήταν τα Άρλεκιν....."μ΄ένα Άρλεκιν ξεχνιέμαι" λέγαμε.....τώρα λέμε με ένα "facebook ξεγελιέμαι"  ....
μη πω τίποτα άλλο... συνεχίζεται....θα δω ...δεν ξέρω και σίγουρα:)